Accéder au contenu principal

Rocky Patel Sixty (Nederlands)

Rocky Patel

Sixty




Rocky Patel


Ik had de kans om drie keer deze Show Man te ontmoeten, deze heer in de wereld van de sigaren die Rocky Patel is.

Ik vertelde hem op een dag dat ik zijn portfolio zo uitgebreid vond (het zijn meer dan 62 reeksen in 32 jaar), dat het van uitstekend naar minder goed ging. Hij antwoordde: Ja, je zei minder goed en niet slecht, dus in feite heb je het over jouw smaak die niet noodzakelijk die van je buurman is. Dat is het precies! Deze voormalige advocaat heeft alles begrepen: hij brengt een pakje verschillende sigaren uit om alle smaken te bevredigen.



Rocky Patel


Deze nieuwe module bereidde Rocky in het grootste geheim; niemand zag hem aankomen: een sigaar voor zijn 60ème verjaardag. Het klinkt misschien pretentieus om een sigaar te maken voor zijn eigen B-Day, maar dan nog, je kent Rocky niet goed om dat te denken; in feite legt zijn marketing team het heel goed uit: Kwaliteit komt met de jaren, en na 60 geweldige jaren is Rocky Patel's passie voor premium sigaren nog nooit zo verfijnd geweest. Om zijn ongebreidelde liefde voor merksigaren te vieren, en ter ere van deze gedenkwaardige gebeurtenis, presenteren wij met trots... De Rocky Patel Sixty.

Laten we gaan ontdekken wat ons als juweel wordt aangeboden.



Rocky Patel


De doos is bloedrood met een voorstelling van tabaksplanten, en in goud Sixty, 1961-2021 met daarop een middernachtblauw zegel met het RP-logo.



Rocky Patel


Het binnenste deksel is middernachtblauw met veel informatie over de sigaar; het is bijvoorbeeld zeer interessant dat de sigaar verder is gerijpt voordat hij werd gedistribueerd.

Het zal even duren voordat ik je over de cape kan vertellen, want 80% ervan wordt bedekt door wat mij een enorme ring lijkt. Correctie: bij nader inzien zijn het eigenlijk drie aparte ringen.

Ze zijn blauw, rood, goud, gebroken wit en versierd met randen.

Ik begin dus met het verwijderen van de voetring, die het meest imposant is: hij eindigt in 60. Het doel is om de ring af te trekken en hem langzaam te laten zakken terwijl hij onder de tweede ring glijdt.

Eenmaal verwijderd, heb ik een vrij donkerbruine cape met hier en daar wat mooie aders; hij ziet er zijdeachtig en enigszins olieachtig uit, waardoor ik denk dat Mexico langzaam de voorsprong van Ecuador op het gebied van cape-kwaliteit aan het wegwerken is.

Nog een moment van contemplatie, dan oefen ik mijn snij- en aansteekceremonie. Koud. Ik heb zwarte peper maar ook chocolade.

De voet ontbrandt perfect en geeft al een flinke rookontwikkeling die onmiddellijk mijn alarmbellen doet afgaan, het lichaam gaat op alarm: alarm, mayday, s.o.s... Ik onderga een frontale botsing met een vloed van rode peper en een cohort van zeer droge aarde die zich nestelt en bezit neemt van mijn mond in minder tijd dan het duurt om het te zeggen.

Gelukkig duurt het een zeer korte tijd, ik zou zeggen een klassieker van nieuwe sigaren, om te stabiliseren in de richting van gemiddelde sterkte.

Deze droge aarde omlijnt nog steeds mijn mond, maar ook een groot deel van mijn keel en geeft een licht uitgedroogd gevoel.

Tot nu toe heeft Rocky zijn woord gehouden: vier met ons de 60e verjaardag van Rocky Patel met een sigaar zoals we nog nooit gerold hebben.



Rocky Patel


Ik ben niet verrast door de goede verbranding en bevredigende trekking; het is vaak gemakkelijker op een doos geperste. De peper vervaagt weer tot een soort witte peper, de aarde blijft droog maar met zeer aanwezige kleiachtige sensaties ernaast, waardoor hij op medium valt. Het is vrij verontrustend om een smakenpalet te vinden dat is teruggebracht tot zijn eenvoudigste uitdrukking en om tegen jezelf te zeggen wow, dit is goed! Let wel, begrijp me niet verkeerd: deze sigaar draait niet alleen om peper en aarde, want er is kaneel, eikenhout, pepers, leer, melkchocolade en zelfs zwarte thee, maar hun verschijning is heimelijk en van korte trilling tot het punt dat peper en aarde de top van de hiërarchie houden tijdens het proeven.

Als ik de volgende ring bereik, vuurt mijn sigaar uitbarstingen van zwarte of zelfs rode peper af die hem weer richting de sterke lijn doen gaan, maar zonder die echt te bereiken.

En duwt de deur open van mijn kampvuur herinnering, die waar we het ons konden veroorloven om droge eik te verbranden. Dit wordt zeer snel geassimileerd door de aarde en de peper en geeft me een soort homogene melasse die overal heen gaat, geen kleine smaakpapillen of hoekjes weerstaan het, het sijpelt zelfs tot diep in mijn keel, waardoor ik een groot gevoel van dorst krijg.

En dan in de apotheose, ik zou zeggen de laatste paar centimeters, explodeert dit magma en lucht de aarde op, om een zoute druppel op de lippen en een verzachting in de mond los te laten. Ik begin te denken aan het einde van de film Gladiator, wanneer Maximus na veel beproevingen te hebben overwonnen, rust vindt, zijn vrouw en zijn zoon in de Grote Prairies. Ik kan eindelijk ten volle profiteren van deze vintage sigaar en ten volle de sensaties voelen van een tabak die langzaam tot rust is gekomen, zoals mijn Innu-vrienden zouden zeggen. 

De proeverijen, van de orde van twee, waren van 16,51 cm Toro sigaren met een cepo van 52. 

Dekblad: San Andrés.

Omblad: Nicragua

Vulling: Nicaragua 

Conclusie: dit is in veel opzichten een zeer verrassende sigaar, met als iets negatiever punt de brokkeligheid van de as, maar met lange momenten van plezier en tijdloosheid. Het ligt zeker niet binnen het bereik van alle amateurs, en dan heb ik het niet over beginners maar over fijnproevers; je moet deze sensatie van droogte kunnen waarderen om het nirwana te bereiken. Persoonlijk heb ik er zo van genoten dat ik u moet achterlaten met een zin van K.K. die mijn gemoedstoestand tijdens deze proeverij samenvat. Ik moet wat gaan halen bij de civet. 

Ik besluit met te zeggen dat het de liefde voor het product is die zulke verschillende mensen rond een tafel brengt. Is dat niet het belangrijkste om te weten over sigaren? Kolja Kukuk, Rocky Patel's Directeur Verkoop en Marketing voor Europa

Prijs op het moment van schrijven: 23 euro. 


Commentaires

Posts les plus consultés de ce blog

Le Bouton d’Or

Le Bouton d’Or C’est chez Christophe P. (JPP Cigares) que j’ai rencontré ce grand barbu pour la première fois, de suite il m’a fait penser au film Le Dernier Trappeur, cet homme des bois dans le bon sens du terme, proche de la nature et dans le respect de celle-ci. C’est ainsi que j’ai appris que cet amateur de cigares et de whiskys était le propriétaire du restaurant Le Bouton d’Or. J’ai donc décidé de lui rendre une petite visite avec quelques amis. Nous y avons fait la connaissance de Florence, l’épouse et partenaire de Roch. Dans le restaurant c’est simple, Roch en cuisine et Florence en salle. Celui-ci est pourvu d’un assez grand parking, ce qui est intéressant vu le trafic et le peu de place sur la chaussée. Dans le restaurant c’est simple, Roch en cuisine et Florence en salle. Celui-ci est pourvu d’un assez grand parking, ce qui est intéressant vu le trafic et le peu de place sur la chaussée. La salle est cosy, avec son mélange de

The Black Label Morphine Vintage 2020 Lancero (Nederlands)

The Black Label Morphine Vintage 2020 Lancero Zoals ik in een ander artikel al zei, de oprichter van dit merk heeft een eigenzinnige geest. Dit moet het geval zijn om de naam Morphine te geven aan een van zijn gamma's, onnodig te zeggen dat het zowel in de Verenigde Staten als hier tot controverse heeft geleid. Maar laten we positief zijn, zeker als deze sigaar net zo goed aan mijn verwachtingen voldoet als de Last Rites.   Ik ben verbijsterd door de donkere kleur van de wikkel en door de ruwe en niet vette wikkel, alsof James Brown eens te meer zijn afstandelijkheid ten opzichte van de andere producenten wilde tonen.   Ik word onmiddellijk aangetrokken door de ring die mijn proeverij van de dag siert. Het intrigeert me, het lijkt veranderd te zijn.   Na wat onderzoek ontdekte ik dat deze vintage editie in feite de 7e editie van de reeks is en dat James de gelegenheid wilde markeren. Om te beginnen ontwierp hij nieuwe illustraties. We zitten niet meer in de doodskop met gek

Cigares linéaires ou pas ?

Cigares linéaires ou pas ? Trois tiers contre le reste du monde Depuis un certain temps je vois une guéguerre sur les réseaux sociaux (principalement Facebook) ou même sur certains blogs. La phrase que je retrouve régulièrement est ce cigare est trop linéaire. Cela m’a fait penser à un échange avec Henke Kelner (Master Blender pour la Maison Davidoff), il disait ceci : le monde change, les hommes changent, il n’y a pas de raison que le fumeur ne change pas. Cela pour expliquer pourquoi il faisait des cigares de plus en plus linéaires. Mais que pensent les autres personnes travaillant dans le monde du cigare ? J’ai commencé par demander à Marc De Coen (Cubacigar Benelux) : Je pense que c’est une volonté de Habanos, la marque de fabrique de Cuba. Tu sais c’est Cubataba qui achète le tabac, qui l’apporte à la fabrique et qui dit si tel ou tel cigare va être confectionné et donc je pense qu’ils veulent vraiment garder ce qui fait leur réputation depuis des années c
Perla de Calvano Robusto Explications officielles de la société J. Cortès concernant son premier cigare roulé à la main : "Provenant du Nicaragua et plus particulièrement de la vallée d’Esteli, Perla de Calvano incarne la tradition, la qualité et le savoir-faire d’un terroir devenu spécialiste du cigare fait main. La vallée d’Esteli, capitale nicaraguayenne du cigare, profite d’une terre riche, d’un climat propice mais aussi et surtout du savoir-faire des producteurs cubains venus dans les années 60 avec leurs graines et leurs plantes de tabac. Pour la fabrication des cigares Perla de Calvano, seules les plus belles feuilles sont sélectionnées et cueillies à la main pour en faire un cigare d’exception. Les Perla de Calvano sont fabriqués à la main selon les méthodes traditionnelles maîtrisées à la perfection par des rouleurs de cigares expérimentés de la région d’Esteli. Le résultat est à la hauteur : un cigare unique aux arômes ronds et intenses qui évolue

Barbãr Rouge

Barbãr Rouge Brasserie Lefevbre Si vous suivez le blog, vous connaissez déjà la blonde et l’amour que je lui porte. Et bien ce soir, je teste pour vous la Barbãr Rouge. Qui dit bière aux fruits, dit obligatoirement l’avis de ma fille. Ce n’est pas du tout du machisme ; non je ne pense pas que c’est une bière de femme, mais je reste persuadé que pour ce genre de bière, un avis féminin est important. Je ne ferai pas de grands discours sur l’étiquetage car bien qu’il soit rouge, il est fort semblable à celui de la Barbãr blonde. Une grosse différence attire quand même mon attention : si sur la blonde l’étiquette met en avant le fait que c’est une bière forte et au miel, ici le forte à disparu et au miel est remplacé par aromatisée au miel. Cela demande quelques explications et c'est Cécile F. (Responsable Marketing & Communication de la brasserie) qui va me les donner, il s'agit en fait d'un problème de législation :  Sur l'étiquette, il est indiqu